بیچاره آنها که رویا ندارند،

بیچاره تر آنها که فقط رویا دارند.

تا یه جایی میشه فقط با رویا زندگی کرد. از یه جایی به بعد اگه نیفتید در مسیر رفتن به سمتشان، کم کم تبدیل به کابوس می شوند. شاید هم فراموش شوند…

در این میان یه عده هستند که برای رویاهاشون تلاش

می کنند، آنها خوشبختند.

 

شاید امروز یا فردا متوجه اش نشوی، ولی چند سال بعد که به آن نگاه کنی،

حیرت خواهی کرد که چطور هر اتفاق کوچکی باعث شده به آنچه که همیشه دلت می‌خواسته برسی.

و قدردان آن مواردی می‌شوی که آن طور که می‌خواستی پیش نرفت